ایستگاه فضایی یک ساختمان یا سازمانی است که در فضای بیرون زمین واقع شده و به عنوان یک پایگاه برای ماموریت‌های فضایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این ایستگاه‌ها می‌توانند به صورت موقتی یا دائمی باشند و می‌توانند برای تحقیقات علمی، آزمایشات فیزیکی و شیمیایی، مشاهده و مطالعه سیارات، فضانوردی و بسیاری دیگر از ماموریت‌های فضایی استفاده شوند. یکی از مشهورترین ایستگاه‌های فضایی، ایستگاه فضایی بین‌المللی (International(Space Station یا ISS) ) است که توسط چند کشور به مشترکا اداره می‌شود.

 

ایستگاه فضایی بین‌المللی که در مدار زمین قرار دارد، جایی است که فضانوردان تحقیقات علمی خود را انجام می‌دهند. ISS به صورت بین‌المللی توسط ناسا، روسکاسموس، ایسا، جاکسا، و سازمان فضایی کانادا مدیریت می‌شود. این ایستگاه تاکنون با موفقیت عملیات‌های خود را انجام داده است، و هرچند در مورد آینده آن و زمان بازنشستگی‌اش بحث‌هایی وجود دارد، هیچ گزارش رسمی درباره یک سقوط واقعی وجود ندارد.

 

در آینده، اگر مدار یک ایستگاه فضایی به گونه‌ای تغییر کند که ورود مجدد به جو زمین ایجاد شود، معمولا این فرآیند به صورت کنترل شده انجام می‌شود تا خطر برخورد با مناطق مسکونی به حداقل برسد.

ایستگاه‌های فضایی مثل ایستگاه فضایی بین‌المللی  (ISS) برای پایداری طولانی‌مدت و ایمن در مدار زمین طراحی شده‌اند. عمر مفید این ایستگاه‌ها به شدت به نگهداری، تعمیرات و به‌روزرسانی‌هایی که در طول زمان انجام می‌گیرد، بستگی دارد. ناسا و سایر سازمان‌های شریک در ISS برنامه‌ریزی‌های دقیقی دارند تا اطمینان حاصل کنند که ایستگاه به صورت ایمن در مدار باقی بماند.

 

مثلاً، تا زمان نوشتن چنین متنی، ISS قرار است حداقل تا سال 2028 یا 2030 به کار خود ادامه دهد. با این حال، تصمیم‌گیری برای ادامه یا پایان دادن به عملیات ISS یا هر ایستگاه فضایی دیگر به موارد بسیاری بستگی دارد، از جمله سیاسی، فنی، و مالی.

 

وقتی یک ایستگاه فضایی به پایان زندگی مفید خود رسید، یا اگر تصمیم به خاتمه عملیات گرفته شود، معمولاً یک "بازگشت کنترل‌شده" اجرا می‌شود. در این فرآیند، موتورهای ایستگاه یا کشتی‌های فضایی مرتبط به آن‌ها به گونه‌ای کار گذاشته می‌شوند که ایستگاه به صورت ایمن وارد جو زمین شود و در منطقه‌ای از اقیانوس که برای انسان‌ها خطرناک نیست، سقوط کند.